|
| |
|
Η στάση αυτή αλλάζει με την είσοδο της Γερμανίας στο παιχνίδι. Οι άριστες οθωμανο-γερμανικές σχέσεις κάνουν την Βρετανία να αναθεωρήσει την θέση της για ακεραιότητα της Τουρκίας και να ξαναδεί το ελληνικό κράτος από διαφορετική γωνία. Από τις τρεις προστάτιδες χώρες που αναλαμβάνουν την προστασία της Ελλάδας μετά την απελευθέρωση, η Αγγλία είναι η αδιαφιλονίκητη κυρίαρχος.
Στην Μικρά Ασία αναπτύσσονται αυτονομιστικές τάσεις πρώτα από τους Αρμένιους και τους Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας και έπειτα από τους Κούρδους.
Στις αρχές του αιώνα μας διαμορφώνονται δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα στον ελλαδικό χώρο. Το βενιζελικό που επιζητεί την εθνική ολοκλήρωση, και το βασιλικό που εκφράζει όλες τις αντιστάσεις για επέκταση του κράτους.
Τα εθνικά κινήματα της Μικρός Ασίας, δηλαδή το ελληνικό και το αρμενικό αποτελούν στην πραγματικότητα την αστική επανάσταση ενάντια στον τουρκικό δεσποτισμό. Το κίνημα των Νεότουρκων το 1908 αποτελεί την ανταπάντηση της Τουρκίας στα παραπάνω κινήματα. Οι Νεότουρκοι αρνούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην Τουρκία και επιλέγουν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών μειονοτήτων.
Η χρυσή ευκαιρία για τους Τούρκους εθνικιστές δίνεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιδεολογία του ΠΑΝΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ σε συνδυασμό με τα συμφέροντα των Γερμανών που θέλουν τις πρώτες ύλες και τις αγορές της Μικράς Ασίας δημιουργούν το καταλληλότερο περιβάλλον για να γίνουν πράξη οι γενοκτονικοί οραματισμοί των Νεότουρκων.
Η Γερμανία έχει τεράστια συμφέροντα στην Τουρκία. Οικονομικά και στρατιωτικά. Ελπίζουν ότι με μια ισχυρή Τουρκία θα ανταγωνίζονται καλύτερα τους Βρετανούς. Γι΄ αυτό το λόγο η γερμανική πολιτική εκπονεί ένα πρόγραμμα ακεραιότητας της Τουρκίας το οποίο μπορούσε να υλοποιηθεί μόνο με την εξόντωση των πληθυσμών εκείνων που ενισχύουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σε συνέδριο της Θεσσαλονίκης το 1911, οι Νεότουρκοι αποφασίζουν την εξόντωση των μη τουρκικών εθνοτήτων.
|
| - προηγούμενο - - επόμενο - |
|
