ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
Πάρθεν η Ρωμανία
Αητέν’ τς επαραπέτανεν
Έταιρον κι η Λυγερή
Τη Τρίχας το γεφύρ'
Η κορ επείεν σο παρχάρ
Το Τσαμπασίν
Σεράντα μήλα κόκκινα
Την πατρίδαμ έχασα
Τ’ Ηλ’ το Κάστρον'
Ο Γιάννες ο μονόγιαννες
Τρυγώνα
Η μάνα εν κρύον νερόν
Ανάθεμα ανάθεμα
Γουρπάνη σ περιστερα μ
Ζωγραφία
Ζίπα ζίπ η καρδίαμ
Εσύ είσαι μάνα μ' ντο λαρώντς
Ινάν Θεόν και Eσένα
Σην Κρούσαν Απάν
Εγώ ποπάς κι ίνουμαι
Επλώθεν απές σο τσαΐρ'
Εμέν κ' εσέν που θα χωρίζ
Ο πρόσφυγας ο κύρη μ΄
Παρχάρ αέρας
Τσίπουλ Τσίπουλ
Ο Μάραντον
Καλόν κορίτσ'
Ώσπου θα εν ο θάνατον
Χαψία
Πάρθεν η Ρωμανία

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν,
ουδέ σ' αμπέλια ' κόνεψεν, ουδέ σα περιβόλια,
επήγεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την Πόρταν.
Έδειξεν τ'έναν το φτερόν, σο αίμαν βουτεμένον.
Και σ' άλλο το φτερόν αθέ, χαρτίν βαστά γραμμένον.
Ατό κανείς 'κι αναγνώθ', κανείς 'κι ξερ' ντο λέγει,
μηδέ κι ο Πατριάρχης μου με όλους τους παπάδες.
Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν, πάει και αναγνώθει.
Σίτ' αναγνώθει, σίτια κλαίει, σίτια κρούει την καρδίαν:
Ν' αηλί εμάς και βάι εμάς, , 'πάρθεν ή Ρωμανία!
Επαίραν το Βασιλοσκάμ’ κι ελλάεν Αφεντία.
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μαναστήρια
κι Αϊ-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπισκάσαι.
Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο …

Αητέν’ τς επαραπέτανεν

Αητέν' τς επαραπέτανεν ψηλά σα επουράνια                                             
και τα τζαγκία ατ' κόκκινα και το τσαρκούλν' ατ' μαύρον,
εκράτνεν και σα κάρτζια του παλληκαρί βραχιόνας.
- Αητέ μ', για δος με ασό κρατείς, για πε με όθεν κείται.
- Ασό κρατώ κι δίγω σε, αρ όθεν κείται λέγω.
Για ποίσον σιδερέν ραβδίν καί χάλκινα τσιαρούχια
κι έπαρ σο χέρι σ' τη στράταν κι όλεν το μονοπάτι.
Ακεί σο πέραν το ρασίν, σ' αλάτ' επ' εκεί μέρος,
μαύρα πουλία τρώγν' ατον και ασπρα τριγυλίσκουν.
- Φατέστε, πουλία  μ', φατέστε, φατέστε τον καρίπην,
σήν θάλασσαν κολυμπετής, σ' όμάλια πεχλιβάνος,
σον πόλεμου τραντέλλενας, ρωμαίικον παλληκάρι

Έταιρον κι η Λυγερή

Έταιρον κι η Λυγερή παν' όλεν τον ποταμόν. Έταιρον επέρνιξεν και η κορ' 'κ' επόρεσεν. - Πέρνιξο με, Έταιρε, το τσιαρκούλι μ' δίγω σε. - Νια περνίν περνίζω σε, νια τσιαρκούλιν παίρω σε. - Πέρνιξο με, Έταιρε, το ζωνάρι μ' δίγω σε. - Το ζωνάρ' ς τ' εσόν ας εν, άλλο τάγμαν τάξο με. - Πέρνιξο με, έταιρε, το βραχιόλι μ' δίγω σε. - Ντο νά φτάγω τ' άκλερον, τ' άψιμον να καίει ατό. Άλλο τάγμαν τάξο με κι εγώ 'σεν περνίζω σε. - Ασήν ψη μ' κι ανέτερα, τ' άλλα όλια δίγω σε. Ασό χέρ' επέρπαξεν κι ατέν πέραν έσυρεν. - Δος με, κόρη, ντ' έταξες, την φιλιάν ντ' ετάγαμε. - Έμπρια μουν λιβάδια είν', πάγω εκεί και δίγω σε. - Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξεκαμπανίσταμε. Δος με, κόρη, ντ' έταξες, την φιλιάν ντ' ετάγαμε. Τ' έμπρια μουν κοιλάδα ειν', πάγω εκεί και γίγω σε κι εκεί πέραν κώμια ειν', πάγω εκεί και δίγω σε. - Έρθαμε κι εξέρθαμε κι εξεκαμπανίσταμε, αρ δος, κόρη, ντ' έταξες και ντ' εσυνετάγαμε. - Διέξ 'τ ατόν τη σκυλ' τον γιον, εγώ δεν 'κι διγ' άτον!...
Τη Τρίχας το γεφύρ'

Ακεί πέραν σo Δρακολίμν', ση Τρίχας τo γεφύριν, χίλιοι μαστόρ' εδούλευαν και μύριοι μαθητάδες. 'Όλεν τ' ήμέραν έχτιζαν, τη νύχταν εχαλάουτον. Οι μάστοροι εχαίρουσαν, θε να πλεθύν' η ρόγα, οι μαθητάδες έκλαιγαν, τσι κουβαλεί λιθάρια; Κι ατός ο πρωτομάστορας νουνίζ' νύχταν κι ημέραν. -Ντο δεις με, πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ'; -Αν δίγω σε τον κύρη μου, άλλο κύρην πα ‘κ’έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε τη μάνα μου, άλλο μάναν πα ‘κ’έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα και στέκει το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε τ' αδέλφια μου, αλλ' αδέλφια πα ‘κ’ έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα, σταλίζω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε και τα πουλιά μ', αλλο πουλιά πα ‘κ’ έχω! -Ντό δεις με, πρωτομάστορα, στερένω το γεφύρι σ’; -Αν δίγω σε την κάλη μου, καλύτερον ευρήκω! Μενεί και λέει την κάλην ατ', αγλήγορα να έρται. ‘Κόμαν τον Γιάννεν ‘κ’ ελουσεν και σο κουνίν 'κ' εθέκεν, ‘κόμαν τα χτήνια ‘κ’ έλμεξεν, τα μουσκάρια ‘κ’ εδέκεν, διπλομενεί την ερημον με τα’ αοίκον πουλόπον. Σάββαν να πάει σο λουτρόν, την Κερεκήν σον γάμον και την Δευτέραν τον πουρνόν αδά να ευρισκάται. Σάββαν επήγεν σο λουτρόν, την Κερεκήν σον γάμον και την Δευτέραν τον πουρνόν σο Δρακολίμν' ευρέθεν. -Κάλη μ’, ακεί σο Δρακολίμν' ερρούξεν το σκεπάρι μ’, αν βουτάς κι εσύ παίρ’ τς ατο, είσαι τ' εμόν η κάλη. Πέντε όργέας κατηβαίν’ και με την τραγωδίαν, κι αλλα πέντε ξαν κατηβαίν’ με τη μοιρολογίαν. -Κι αρ 'κι πονώ τα κάλλια μου κι αρ ‘κί πονώ τη νέτε μ', πονώ και κλαίω το πουλί μ', ντ' εφέκα κοιμισμένον. Πως τρομάζνε τα γόνατα μ’, να τρομάζ’ το γεφύρι-σ' κι άμον ντο σείουν τά μαλλιά μ', να σείουν οι διαβάτοι κι άμον ντο τρέχνε τα δάκρυα μ', να τρέχει το ποτάμι. -Ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, μη καταράσαι, αδέλφια έεις σην ξενιτειάν, έρχουνταν και διαβαίνε. -Κι άμον ντο στέκν’ τα γόνατα μ’, να στέκ’ και το γεφύρι κι ΄άμον ντο στέκνε τα μαλλιά μ’, να στέκνε οι διαβάτοι, κι άμον ντο στέκνε τα δάκρυα μ’, να στέκει το ποτάμι. Τρι’ αδέλφια έμνες εμείς κι οι τρεις καταραμένοι, είνας έχτσεν την Άδεσαν κι άλλε το Δεβασίριν κι εγώ η τρισκατάρατος της Τρίχας το γεφύριν.
Η κορ επείεν σο παρχάρ

Η Κορ επείεν σον παρχάρ, έ ει πουλήμ-πουλήμ Να είνεται ρομάνα, έλα έλα λέγωσε (δις) Και για τ’ ατέν θα είνουμε, έ ει πουλήμ-πουλήμ Και κυνηγός σ’ ορμάνια, έλα έλα λέγωσε (δις)

Παρχαρομάνα εποίκε σε, έ ει πουλήμ-πουλήμ Κι εγέντ’ς λαλασαρία, έλα έλα λέγωσε (δις) Εσέγκες με και σήν σεβτάν, έ ει πουλήμ-πουλήμ. Τερείς με κρύα-κρύα, έλα έλα λέγωσε (δις)

Η κορ εξέβεν σο παρχάρ, έ ει πουλήμ-πουλήμ Εγέντονε ρομάνα, έλα έλα λέγωσε (δις) Εφώταξεν και ο παρχάρτς, έ ει πουλήμ-πουλήμ Εμόρφηναν τ' ορμάνε, έλα έλα λέγωσε (δις)
Το τσαμπασίν

Εκάεν και το τσάμπασιν Κι επέμναν τα τουβάρια, γιαρ γιαρ αμάν (δις) Και ν’ερρούξαν σό γουρτάρεμαν Τ’Ορτούς τα παλληκάρια οφ οφ αμάν

Κλαίν τα πουλόπα τη Θεού Κλαίν τα πεγαδομάτια, γιαρ γιαρ αμάν (δις) Κλαίει το τσιαμπλούκ, το καρακιόλ Κλαιν τ’ έμορφα τ’ ελάτια, οφ οφ αμάν.

Εκάεν και το τσάμπασιν σπίτε κι θ’απομένε, γιαρ γιαρ αμάν (δις) Τρανοί, μικροί, φτωχοί, ζεγκοίν Ολ’ κάθουνταν και κλαίγνε, οφ οφ αμάν.

Αρ εκάεν κι εμανίεν όλεν το παρχάρ Και ν’εκές τιδέν κι επέμνεν, μαναχόν σαχτάρ (δις)
Σεράντα μήλα κόκκινα

Σεράντα μήλα κόκκινα πούλι μ’ σ’ ένα μαντήλ δεμένα (δις) σεράντα σεβτάς κι’ αν εφτάς ρίζαμ κ’ ευρίκ’ς κι άμον εμένα (δις)

τ’ ομάτες ασάν ουρανόν πουλι μ’ αστρέν πα κατηβάζνε (δις) πόσα καρδόπα ν’ έκαψες ρίζαμ και ποσα αναστενάζνε (δις)

Σεράντα μήλα κόκκινα πούλι μ’ σή σειράν τιζεμένα (δις) επάρ’ αρνόπομ την στρατάν ρίζαμ ντο θα φερ’ τσε σ’ εμένα (δις)

Για έλα έλα πούλι μ’ με τεμέν έλα γιάβρι μ’ το νόστιμον το τέρεμας πούλι μ’ θα σύρ’ και παίρ’ τ’ αχούλι μ’. (δις)

Την πατρίδαμ έχασα

Την πατρίδαμ έχασα έκλαψα και πόνεσα λύουμαι κ’ αρωθυμώ oϊ οϊ οϊ οϊ ν’ ανασπάλω και πορώ (δις)

Μίαν κ’ άλλο σήν ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σήν αυλήμ’ νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)

Τα ταφίαμ έχασα ντ’ έθαψα κ’ενέσπαλα τεμετέρτς αναστορώ, oϊ οϊ οϊ οϊ και σο ψώπομ’ κουβαλώ (δις)

Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’ νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)

Εκκλησίας έρημα Μαναστήρεα ακάντηλα πόρτας και παράθερα oϊ οϊ οϊ οϊ έπεμναν ακράνοιγα (δις)

Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’ νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τα’ ομάτεαμ’ έπλυνα. (δις)
Τ’ Ηλ’ το Κάστρον

Όλα τα κάστρα είδα κι όλα γύρισα κι άμον του Ηλ’ το Κάστρον, κάστρον κ’ έτονε. Σεράντα πόρτας είχεν κι όλα σίδερα κι εξήντα παραθύρια κι όλια χάλκενα. Και του γιαλού η πόρτα έτον μάλαμαν. Τούρκος το τριγυρίζει, χρόνους δώδεκα, μηδ’ εμπορεί να παίρει, μηδ’ αφήνει ατο. Κι ένας μικρός τουρκίτσος, ρωμιογύριστος, ρόκαν και ροκοτζούπιν βάλ’ σα μέσα του, αδράχτι και σποντύλι παίρ’ σα χέρια του, μαξιλαρίτσαν βάλει κι εμπροζώσκεται κι εγέντονε γυναίκα, βαριασμένισσα. -Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα, άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώχνε με. Ν’αηλί εμέν την μάρσαν, τη χιλιάκλερον και που ναπαιδοποίγω, χειμωγκόν καιρόν. Άνοιξον, πόρτα, άνοιξον, καστρόπορτα, άνοιξον να εμπαίνω, Τούρκοι διώχνε με. Το Κάστρον ‘λογυρίζει και μοιρολογά κι η κορ’ απέσ’ ακούει και καρδοπονά. -Κι απ’ όθ’ εμπαίν’ ο ήλεν, έμπα απέσ’ κι εσύ κι απ’ όθ’ εβγαίν’ ο φέγγον, έβγα έξ’ κι εσύ. Κι άμον ντ’ ενοίγε η πόρτα, χίλιοι έτρεξαν κι άμον ντ’ εκαλονοίγε, μύριοι έτρεξαν. Κι άλλοι την κόρ’ αρπάζνε κι άλλοι τα φλουριά κι από το παραθύρ’ η κορ’ επήδησε, σε παλληκάρ’ αγκάλιας ψυχομάχησε.
Ο Γιάννες ο μονόγιαννες

Ο Γιάννες ο μονόγιαννες,Ο μοναχόν ο Γιάννες, Ο Γιάννες επεπίρνιξεν Και πεγάδ' επήγεν, Γαργάριξεν η μαστραπά, Εγνέφιξεν ο ρδάκον Εξέβεν ρδάκος άγγελος Και θέλ' να τρώη τον Γιάννεν. - Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ.Και κείμαι και κοιμούμαι. - Παρακαλώ σε, ρδάκε μου, Άφ'σ' με κάν πέντ' ημέρας, Πάγω 'λέπω τον κύρι μου, Έρχουμαι κ' εσύ φά' με. - Άρ' άμε, άμε, Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα. Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τέρή το πέραγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει. - Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ. Και κείμαι και κοιμούμαι. - Άσε με, ρδάκον, άσε με, Άσε με, νε θερίον, Πάγω 'λέπω τη μάννα μου, Έρχουμαι κ' εσύ φά' με. - Αρ' άμε, άμε, Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα. Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τερή το πέραγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει. - Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ. Και κείμαι και κοιμούμαι. - Παρακαλώ σε, ρδάκε μου, Θεού παρακαλίας, Ας πάγω 'λέπω τ' ορφανά, Δατάχκουμαι την κάλη μ'. - Αρ' άμε, άμε Γιάννε μου, Άμε κι αλήγορ' έλα. Ο Γιάννες μόνον έργεψεν, Ο ρδάκον εθερέθεν, Όντας τερή το περαγκιαν, Ο Γιάννες κατηβαίνει. Είχεν τα χέρα 'τ' πίσταυρα, Την γούλαν κρεμασμένον, Κι άλλ' οποπίσ' ο κύρις ατ' ,Φτουλίζ' γα γένα 'τ' κ' έρται, Κι άλλ' αποπίσ' η μάννα του. Καταματούται κ' ερται, 'σ όλτς αποπίσ' η κάλη του, χρυσή καβαλλαρέα, χρυσόν μήλον 'ς σο χέρ'ν ατής ,παίζει και κατηβαίνει, κατακαρδών' τον Γιάννεν ατ'σ ,και φοβερίζ' τον ρδάκον. - Καλώς καλώς το πρόγεμα μ', Καλώς το δειλινάρι μ', Καλώς το τρώγω κι αγρυπνώ.Και κείμαι και κοιμούμαι. - Σπαθίν κα έν' το πρόγεμά σ', Κοντάρ' το δειλινάρι σ', Φαρμάκ' να τρώς και αγρυπνάς. Και κείσαι και κοιμάσαι. - Κόρ' απ' εμέν 'κ' εντρέπεσαι, Απ' εμέν 'κι φοβάσαι; - Από εσέν 'κ' εντρέπομαι, Απ' εσέν 'κι φοβούμαι. - 'Σ τον Θο σ', 'ς τον Θο σ', νε κόρασοον, τα γονικά σ' απόθεν; - Η μάννα μ' απ' τους ουρανούς, Ο κύρη μ' απ' τα νέφα, Τ' αδέλφα μ' στράφτ'νε και βροντούν. Κ' εγώ γριλεύω ρδάκους, 'Σου πεθερού μου το τσακόν' σερέντα ρδάκων δερμα, έναν να παίρω και τ' εσόν, γίνταν σεράντα έναν. - Καθώς που λες, νε κόρασον, Άμε απόθεν έρθες, Ας έν' ο Γιάννες χάρισμα σ', Έπαρ' 'τον κι άμε δέβα, Ας έν' ο Γιάννες αδελφό μ', Η κάλη του η νύφε μ', Του Γιάννε τα μικρότερας, είν' γυναικαδέλφα μ'.
Tρυγώνα

Ακεί πέρα σ' ορμανόπον η τρυγώνα η κορώνα έστεκεν και εποίνε ξύλα η τρυγώνα η κορώνα. Ο άντρας ατσ' έτον μυξέας η τρυγώνα η κορώνα τα ξύλα τσ' έταν οξέας η τρυγώνα η κορώνα. Πορπατεί και πάει τίκια η τρυγώνα η κορώνα τ' ορταρόπα τσ' είν' τιφτίκια η τρυγώνα η κορώνα. Η τρυγώνα με τ'ορτάρ(ι)α πάει σ' ορμάν σωρεύ' χορτάρ(ι)α η τρυγώνα η κορώνα. Τα σέρ(ι)α τσ' άμον τσατσία η τρυγώνα η κορώνα όλο στούδ(ι)α και πετσία η τρυγώνα η κορώνα. Ακεί πέραν ήλιος έν' η τρυγώνα τίνος έν' πάει ησαΐα κι ιρεάζ τα ζα και μαραίναντ' τα δέντρα. Ακεί πέραν έστεκεν την κάλτσαν ατσ' έπλεκεν είπα 'τεν έλα αδά το λαλόπο μ' χαμελά. Σκουλαρίκ' φορεί σο ωτί και σα σέρ(ι)α δαχτύλίδ' μ' ένα τέρεμαν γλυκίν σίλια χρόνια έν' βράδυν.
Η μάνα εν κρύον νερόν

Όταν γερά η μάνα και άλλο κε μπορεί (2) α τότε θελ βοήθειαν α τότε θελ ζωήν ... α τότε θελ ζωήν κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει αμάν και φτας το χρέωσις θα καίετε η ψυς η μάνα εν κρύον νερόν και σο ποτήρ και μπεν η μάνα να μη είνετε η μάνα να μη εν η μάνα να μη εν η μάνα εν βράχος η μάνα εν ρασίν (2) σο δύσκολον την ώρας μανίτσα, μανίτσα, μανίτσαμ θα τσαείς η μάνα εν το στήριγμαν τη χαράς το κλαδίν τατινές η εγάπη κε βρίετε ση γην η μάνα εν κρύον νερόν... θα δέαβένε τα χρόνια θα έρουμε και μεις (2) ατά είναι με τη σειράν κι θα γλυτών κανείς... κι θα γλυτών κανείς κατ ολ πρεπ να εξέρουμε σ ‘αούτο τη ζώην Χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λεπ χαΐρ
Ανάθεμα ανάθεμα

Ανάθεμα ντο έταξες ανάθεμα ντο εδώκες σ’ έρημον το καρδόπο μου τρανόν σεβντάν εντόκες. Ανάθεμά σε νε κουτσίν ντο παλαλέσα είσαι αφήντς εμέν το παλικάρ’ και μαναχέσα κείσαι. Ανάθεμα τη μάνα σου τον κύρ’ που εσέν εποίνε εποίκε σε τσούνας κουτάβ’ σ’ εμέν πελιάν εφήνε. Ανάθεμα ανάθεμα διπλάν ανάθεμά σε ση ψυ σ’ ελιγωθύμανα κι εσύ έλεες κοιμάσαι
Γουρπάνη σ περιστερα μ

Γουρπάνη σ' περιστέρα μ' ανάσα μ' και αέρα μ' εσέν σ' εγκάλιοπο μ' σφιχτά θα κρατώ θα έχω σε σο γιανι μ' κι απόκουμπής απάνη μ' αγγέλ' φτερά θα φέρω και θα πετώ. Όρκον σεσέν θα δίω όλεν τ' εμόν ο βίον εμέν κανείς κι θα πορεί να κομπών εσύ είσαι το νησιάν μ' μ εφτάσμε περισιάν η σεβτιά μ' για τ' εσέναν πολλά τρανόν. Ελα μ' ακούς την χώραν η ψη μ' σέρην ευόραν άλλος κι θ' αγαπάσε αμόν εμέν τιδέν κι θα κομπών μας εγάπη θα ενών μας εντάμαν θα γερούμε αγάπε΄μεν.....
Ζωγραφία

Να έμνεν έναν πετούμενον σο ορμάν απές πουλόπο μ' Κλαδίν κλαδίν επέτανα και εράευα τ' αρνόπο μ' Γουρπάνι σ' ζωγραφία Λάσκεσαι σα ρασία Κανείται αρ' όσον έπιες Αΐκα νερά τα κρύα. Γουρπάνι σ' ζωγραφία Να έμνεν έναν πετούμενον σο ορμάν απές πουλόπο μ' Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά και σαίρεται το ψόπο μ'. Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά κλαίγνε τα ποταμάκρ(ι)α Ακούω πως μοιρολογούν τρέχνε τεμά τα δάκρ(υ)α. Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά κλαίγνε πουλί μ' το ορμία Ο κόσμος όλον έφυ(γ)εν ε(γ)έντον ερημία
Ζίπα ζίπ η καρδίαμ

Zίπα ζίπ η κάρδιαμ γομάτον' όνερα λάσκεται απάν σα παρχάραι σα κρύα νερά κάθουμ' ώρας και νουνίζω μικρόν πούλοπομ' την ανάσας νάρται κρούει απάν σον πρόσωπομ Να τερείς μεν και να σκίεις μεν μασέρ κοφτερόν να σασέβω να μ' εξέρω που κές να τερώ Να τρομάζω και να στέκω άμον ιαντζούς να ανοίγω τα σερόπαμ και κει απές να ρούεις
Εσύ είσαι μάνα μ' ντο λαρώντς

Εσύ είσαι μάνα μ' ντο λαρώντς τη ψύσι'μ' τα γεράδες και ατά ντο κι λαρούντανε ούτε με τα παράδες. Και τεμόν το ντέρτ' εν' και τεσόν όντες βογγώ πονίζ' με και αν ψαλαφώ σε και την ψυ σ' εκείνον πα θα δίς με. Σιμά σο αχ σιμά σο βαχ τ' όνεμα σ' πάντα θέκω όντες θα ρούζω σο κρεβάτ' εσέν σιμά μ' θα ελέπω.
Ινάν Θεόν και Eσένα

Αδα σον κόσμο'ν αγαπώ, ινάν θεόν και εσένα (2) αν θέλτ'ς δεβά σον ανοιχτήν, και ρώτα για τ'εμένα Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν Εσέν ρίζα'μ ντο αγαπώ, αν ίσουν λίγο'ν ψέμα'ν (2) Το χώμα'ν ντο καταπατώ, να συρ και πιν το αίμα'ν Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν Κορ κρέμασον ενάν σταυρόν, και ενά'ν θεόν προσκύνα (2) σεράντα ψυία εσύ μη καίεις, τερέν και αγάπα ίναν Εγώ για τ'εσέν και μόνο'ν σύρω τη σεβντάς τον πόνο'ν και το κιφαλί'μ σο μαξιλάρ ο νους'ιμ εν σο δρόμο'ν
Σην Κρούσαν Απάν

Αιχμαλώτος επιάστα σην Κρουσάν απάν μανίτσα μ' σην Κρουσάν απάν Σην Θεσσαλονίκην πάω σον Παυλόν Μελάν μανίτσα μ' σον Παυλόν Μελάν Έρθαν τα Χριστούγεννα κι όλα τα γλεντάς μανίτσα μ' κι όλα τα γλεντάς για τον γιο σ' σην ξενιτείαν πόσα έσυρα μανίτσα μ' πόσα έσυρα Κρούσα τ' εσά τα ραχία εματώθανε μανίτσα μ' εματώθανε σ' εσέν πολλά παλληκάρια εσκοτώθανε μανίτσα μ' εσκοτώθανε Το αίμαν εκεί ντ' εκχύεν πότισεν την γήν μανίτσα μ' πότισεν την γήν 'χάσεν η γαρή τον άντραν η μάνα το παιδίν μανίτσα μ' η μάνα το παιδίν Τον εχθρό να πολεμούνε επουγαλεύτανε μανίτσα μ' επουγαλεύτανε φυλακάς και εξορίας ταουτεύτανε μανίτσα μ' ταουτεύτανε Πόσοι εθάφτανε σο χώμαν και χωρίς σταυρόν μανίτσα μ' και χωρίς σταυρόν ατότε εχάσα τον κύρη μ΄ και τον πεθερό μ' μανίτσα μ'
Εγώ ποπάς κι ίνουμαι

Εγώ ποπάς κι ίνουμαι σο ιερόν κ’ εμπαίνω σίντε θα ψάλλω τραγωδώ σασεύω κι απομένω. Απ’ αδά κι απάν’ μη πας κόφτ’ τ’ ωτία σ’ ο ποπάς όσο και να εν ποπάς εν άλλο κι ξομολογά σεν. Ας λέγω σας ντο είπε με ένας καλός ποπάς έμορφον είδες φίλ’ετόν το κρίμα σ’ μη ρωτάς. Απ’ αδά κι απάν’ μη πας κόφτ’ τ’ ωτία σ’ ο ποπάς όσο και να εν ποπάς εν άλλο κι ξομολογά σεν. Επήγα σον πνευματικόν είπα την αμαρτία μ’ ατό είπε με τηδέν κ’εν ποίσον ατό άλλον μίαν. Απ’ αδά κι απάν’ μη πας κόφτ’ τ’ ωτία σ’ ο ποπάς όσο και να εν ποπάς εν άλλο κι ξομολογά σεν.
Επλώθεν απές σο τσαΐρ'

Επλώθεν απές σο τσαΐρ ερούξεν και κοιμάται έσυρεν το τσούλ' σο ποτάμ' ντηδέν πα κι φοάται. Εσέβεν σ' εγκαλιόπον μου κρεμάεν ασήν γούλα μ' τα απάν'ατς όλιον έκαιεν άψιμον με το βρούλαν. Ο πρόσωπος αγγελικόν το ματόπα τς φωτάζνε ασά σειλιόπα τσ' στάζ' το μέλ' φιλώ και εμέν χορτάζνε. Τ' αρνί μ' ελιγοθύμεσεν σην εγκάλια μ' ερούξεν αρ' μη κατηγοράτ' ατό τσελκέικον εν κε εγρίξεν. Να αλί εμέν να αλί κι ατέν να αλί τη δυς εντάμαν τα αμαρτίας εμουν πολλάν κι σούμες μ' έναν τάμαν.
Εμέν κ' εσέν που θα χωρίζ

Εμέν κ’ εσέν που θα χωρίζ’ ακόμα κ’ εγεννέθεν και ους να θε εποίνα σε τεμόν το ψυόπο μ’ ετελέθεν. Εφτά χρόν(ε)α κι θα κρούγω σον πρόσωπό μ’ νερόν(ιν) και να μη σπογγίζω και χάνω το φίλεμα τεσόν(ιν). Πουλί μ’ το ομμάτια σ’ τ’ έμορφα μακρέα τα μαλλία σ’ και γομάτο εν ασήν σεβντάν το τρανόν η καρδία σ’.
Ο πρόσφυγας ο κύρη μ΄

Τα δάχτυλα μ’ κι ακούγνε με έπαρ’ υιέ μ’ τη λύραν ποίσον πονετικόν καϊτέν τη προσφυγιάς τη μοίραν. Ποίσον τα τοξαρέας σης σην κάρδια μ’ μαχαιρέας π’ επέμνανε αστερέωτοι ση χώρας τα στερέας. Παίξον ρίζα μ’ ν’ αντιβοούν και σείουν τα ρασία παίξον καρδίας βάινασιν και κλαίντσον τα πουλία. Ψυς λάλεμαν απόμακρον τ’εμόν η τραγωδία κι ούντες ο νους ημ’ πάει εκεί καίει με η αροθυμία. Τογράεψον το ψυόπον μου σίλια κομμάτια ποίσον το δάκροπο σ’ το υστερνόν για τον πατέρα σ’ ξύσον. Έπαρ’ με κ’ άμε ξαν’ οπίσ’ αδά κες κι βαστάζω το χώμαν έρται με βαρύν ούτε θα ησυχάζω. Κι αν εν’ και θάψ’ με αδά κες γράψον σο κοιμητήρι μ’ αδά κείται ανάπαος ο πρόσφυγας ο κύρη μ’.
Παρχάρ αέρας

Παρχάρ' αέρα' φύσεσεν τα τσάμιας-ι-σ' ελύαν τσιγκαλιδιάρ'κα μάλλοπα ση γούλα μ' ετυλίαν. Θα τσαντζαρεύω 'σ ταλίβια θα κάθουμαι σην άκραν όθεν ελέπ'ς χοντρόν βρεσίν θα είν' τ'εμά τα δάκρυα. Κόρη 'πέ α'τη μάνα σου το φυλλαχτός ας βάλτσε σην απαντή σ' π'ευρίεται καμμίαν κι ανασπάλτσε
Τσίπουλ-τσίπουλ

Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν παρακάλω τον Θεόν κι ας ση γης την καμονήν πέρω εγω υπομονήν Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν τρεχ' σ' ορμήν κυλίεται τ' έμορφον τ' εμόν τ' αρνίν ση καρδιάμ ευρίεται Τσίπουλ τσίπουλ το νερόν σο πεγάδ' αυγά και κα' το σαρίν τ' εμόν τ' αρνίν
Ο Μάραντον

Τον Μάραντον χαρτίν έρθεν, θα πάγει σην στρατείαν την νύχταν πάει σον μάστοραν, την νύχταν μαστορεύει κόφτ' ας τ' ασήμι πέταλα, κι ας το χρυσάφ' καρφία τον μαύρον ατ' καλίβωνεν κατάντικρυ 'ς σον φέγγον Αφήγηση... «κι η κάλ' ατ' παραστέκει ατόν με το χρυσόν μαντήλιν τα δάκρα τς εκατήβαιναν, καλομηνά χαλάζια καρφίν - καρφίν απλώνει ατόν, την γην δάκρα γομώνει Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέν' σ'ίναν αφίνεις; Αφίνω σε σον κύρη μου, σον εν Κωνσταντίνον. Αφίνω σε σην μάνα μου, την Αΐαν Ελένην Αφίνω σε σ' αδέλφια μου τους δώδεκι Αποστόλους." Που πας, που πας, νε Μάραντε, κι εμέναν ντό αφίνεις; Αφίνω σίλια πρόατα και πεντακόσια αρνόπα Αφίνω σε τον κρίαρον, τον χρυσοκωδωνάτεν αφίνω σε χρυσόν Σταυρόν κι αργυροδαχτυλίδι το δαχτυλίδ' πούλ'τσον και φα και το σταυρόν προσκύνα. Αφήγηση... "Εφτά χρόνα εδέβανε κι ο Μάραντον 'κ εφάνθεν κι ας εφτά χρόνα κι άλλ' απάν' σε μήνους υστερναίους καβαλλάρην επέντεσεν απαγκές σα ψηλά ραχία Κάτσεν κι ατέν ερώτεσεν, - Και τίνος νύφε είσαι; και τίνος είν' τα πρόατα; και τίνος είν' τ' αρνόπα; και τίνος έν' ο κρίαρον ο χουσοκωδωνάτες; Τη Μάραντ' είν' τα πρόατα, τη Μάραντ' είν' τ' αρνόπα τη Μάραντ' έν ο κρίαρον ο χρυσοκωδωνάτες εφτά χρόνα ενέμν' ατόν, κι άλλ' εφτά θ' αναμένω αν έρται έρτ' ο Μάραντον, κι αν κι έν, καλογερεύω! Ο Μάραντο σ' επέθανεν, εκείνος 'περτς ετάφεν σην ταφήν ατ παρέστεκα κι ασ' άσπρον ατ επέρα κι εμέναν εδατάχτε με την κάλη μ' δέβα έπαρ. Οπίσ' οπίσ' νε ξένε, οπίσ' κι απ' όθεν έρθες Ο Μάραντον επέθανεν... - Εγώ εσέν θα παίρω Εγώ καλόγρα γίνουμε, σο μοναστήρ' εμπαίνω, Καλόγερος θα γίνουμαι κι εγώ εσέν θα παίρω. Εγώ πέρδικα γίνουμαι και σα καφούλα εμπαίνω Κ' εγώ αητός θα γίνουμαι κι εσέναν θα αρπάζω. ............. Ατό το στιμνοδέσιμον τη Μάραντε μ' ομοιάζει."
Καλόν κορίτσ'

Καλόν κορίτσ', καλόν κορίτσ'
καλόν κι ευλοημένον
ση χώρα φαίνετ' άσκεμον,
λελέβω ατό,
σε μέναν φωταγμένον.

Καλόν κορίτσ' εχόρευαν
τ' έμορφα τα κορτσόπα
τα κάλλια τουν εσείουσαν,
λελέβω ατά,
άμον μανουσιακόπα.

Καλόν κορίτσ' για χόρεψον
εσύ τεμόν φραντάλαν
τα αμάραντα μαραίν' πουλί μ',
λελέβω σε,
και τεσόν η εγκάλιαν.

Ώσπου θα εν ο θάνατον

Ώσπου θα εν ο θάνατον ώσπου θα εν ο χάρον κανείς κι κλώσκεται και λέει εγώ κι θα αποθάνω. Κόρ’ έπαρ’ ασό σάβανο κορδέλα σα μαλλία σ’ και όντες θα κορδελιάσ’ ατά να κλαις από καρδίας. Αν αποθάνω θάψτε με σύρτε απάν-ι-μ χώμα αφήστε με παράθυρον να ελέπω την τρυγώνα μ’. Ανάθεμα και το ρακίν ασ’ όλιον το καλλίον εκατό δράμια είν’ πολλά ημσόν οκάν ολί(γ)ον.

Χαψία

Χαψία εξέβαν ‘ς σο γιαλόν, χοντρά τ’ ευλογημένα τα παπόρια εχ’κ’ έρχουνταν, ζίπα ζίπα φορτωμένα Χαψία - χαψία, φατέστεν σκυλ’ παιδία και ντ’ έμορφα μαειρεύει ατά η θεία μ’ η Ευδοξία. Χαψία βάλον ‘ς σο πλακίν, εσέν λέγω Ηλία στάξον κι ολίγον λάδοπον, ας γίν’ταν μερακλία Χαψία - χαψία, φατέστεν σκυλ’ παιδία και ντ’ έμορφα μαειρεύει ατά η θεία μ’ η Ευδοξία. Τραπεζουνταίοι, Κερασουνταίοι, όλ’ παίρ’νε τηγανίζ’νε τ’ εμέτερον οι Σουρμενίτ’, με τα πατμάνια αλίζνε